16-09-08

ik verhuis...

naar http://cat-a-flammes.skynetblogs.be/

tot...?

 

15:23 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-08

en toen werd het stil

 

Ik had nooit gedacht dat dit zo’n impact zou hebben. Ik had nooit gedacht dat ook ik één van die vrouwen zou zijn wiens wereld gedurende maanden in hoofdzaak alleen rond de eigen navel kon draaien.  En toch.

 

Van de ene echo naar de andere. Het goede nieuws in stapjes aan de buitenwereld mogen brengen. Opvang zoeken, peter en meter vragen, doopsuiker kiezen, de kinderkamer in orde brengen. Een eigen website voor de baby, zodat alle babypraat toch een beetje verzameld zou worden zonder daar teveel vreemden mee te vervelen. Want het blijft een paradox: zo normaal, maar eens je zelf in die mallemolen zit, een wonder. Cliché na cliché stapelt zich op, en ik voel mezelf tegenwoordig een cliché. Ingehaald door de realiteit en in het hokje van een sterotype zwangere vrouw gestopt. Pas op, ik hoor er waarschijnlijk thuis, maar heb me altijd al verzet tegen hokjes.

 

Het is eigenlijk echt een superzwangerschap geweest, zonder veel lastigheidjes. Wel hormonen, vermoeidheid, vergeetachtigheid: textbook allemaal. En vastberaden om dapper te zijn in alles, opgewekt en blij, goeie vibes uitzenden naar de baby, dat vond ik heel belangrijk. En dat is in grote lijnen ook gelukt.

 

De laatste maand is wat moeilijker geweest: door omstandigheden is mijn zwangerschapsrust veel vroeger begonnen. Daar waar ik me had voorgenomen om tot het einde actief te blijven, ben ik nu al weken aan huis gekluisterd, en mag ik zo goed als geen fysieke inspanningen doen. Revalidatie, dat is nu belangrijk. Genezen, klaar zijn voor De Grote Dag Dat Alles Anders Wordt.

 

Het hoofd neemt het over. Er is teveel tijd om na te denken. Bovenop de hormonen, komen er stemmetjes boven, met gemene vragen en bedenkingen. Mijn ventje heeft zijn handen vol met bevestiging geven dat alles goed komt, dat we dat goed gaan doen, dat we tijd zullen blijven maken voor elkaar. Bovenop het huishouden en al de rest.

 

Hij is mijn grootste klankbord, samen met mijn moeder. Andere kandidaten genoeg, maar ik ben nu eenmaal nooit iemand geweest die gemakkelijk naaste familie en vrienden toelaat in haar diepste zieleroerselen. Nee, nog liever het Internet op dan. Mijn oude vertrouwde toetsenbord gebruiken om mijn wereld te toetsen aan die van anderen.

 

Waar dit heen gaat, weet ik niet. Ik hoop hiermee een plaatsje te kunnen reserveren voor mezelf, waar ik kan klagen op slechte dagen, en vrolijk zijn op de andere. Cynisch om te relativeren, weg als het me teveel is. Niet op een van de oude blogs, want ik heb nog maar eens het gevoel dat dit een nieuw hoofdstuk wordt. Ik kan mezelf na 32 jaar niet meer wijsmaken dat de wereld van anderen niet de mijne is, dat er voor mij andere wetten zouden gelden dan die van de natuur en mijn instincten.

 

Sterker nog. Ik geef me er al te graag aan over nu. Ik kijk ernaar uit. Niets lijkt me zo gemakkelijk, niet stelt me meer gerust dan de woorden die iedereen voor me klaar heeft:

 

Je gaat dat zien, je gaat dat goed doen, je bent er voor gemaakt, het zal vanzelf gaan. Maak je geen zorgen, als de nood het hoogst is, neemt de natuur het over.

Je zal wel voelen wat je moet doen.

Je zal wel weten wat belangrijk is.

 

Iets nieuws. Ik neem alleen mezelf mee. Diep inademen…

09:19 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger |  Facebook |

27-02-08

Valentijn 2008

dit jaar was de eerste Valentijn die echt iets betekende voor mijn lief en mij. die ochtend mochten we voor de eerste keer zien wat ik bij me draag. we hadden al een hele week afgeteld: nog zoveel nachtjes slapen... nu ja, slapen. een paar keer per nacht word ik wakker, van een steek, of wat anders. dan maak ik een grimas, en glimlach ik even, want ik weet dat het onze baby is... en dan probeer ik weer verder te slapen.

donderdagochtend, negen uur. het is 15 mm groot. de gynaecoloog wijst een en ander aan, maar liefje en ik kijken alleen maar naar een knipperend wit puntje: het hartje. ik zou er uren naar kunnen kijken, met liefje's hand in de mijne. het is er dus echt. het groeit daar alle dagen een beetje, zonder dat we eraan moeten denken, of er iets voor moeten doen. het doet dat helemaal zelf.

bij het buitengaan krijgt liefje nog een fluo groene schoudertas met foldertjes in zijn handen geduwd. zo fier als een gieter paradeert hij ermee over straat. fluo groen.

het doet ongelooflijke dingen met ons.

14:31 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zwanger, echo |  Facebook |

05-02-08

hoe het is

Met mij tot nu toe alles goed. Ik ben niet langer de baas over mijn lijf, en dat is wennen. Het emogedeelte is al iets beter, al huil ik nog vaak voor niks (met de Herta reclame bijvoorbeeld, waarbij een mama haar kind in de lucht steekt om zich te kunnen laten meten). Verder vooral moe. Vroeg gaan slapen, en 's ochtends nog het gevoel hebben dat je aangereden bent door een vrachtwagen of zo. En pijnlijke borsten. Liefje heeft me van 't weekend eens goed vastgepakt, en ik heb het net niet uitgegild. Te vergelijken met... Tsja. Een dikke buik van teveel eten waar ze met plankjes op slaan. Zoiets. :-) en ik besef het nog niet goed. Je voelt wel vanalles, maar tegelijk niks. Dus tot 14/02 (eerste bezoek bij gyne), totdat ze me die echo laten zien, denk ik niet dat het echt doordringt.

Maar ik kan niet klagen, ik vind het allemaal wel grappig. Ik had zoiets van: en ik ga niet zo'n clichévrouw zijn met pijntjes en kwaaltjes en lastig en hormonale toestanden en zo. Maar ik heb het dus echt niet meer voor het zeggen. :-)

11:43 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger |  Facebook |

04-02-08

leven

2007 was een jaar van afscheid, als ik dit blogje achterstevoren lees. een moeilijk jaar, emotioneel zwaar.
2008 is een jaar van nieuw leven. niet alleen word ik voor de tweede keer tante, ook word ik zelf voor de eerste keer mama, ergens in september. mijn schoonzusje heeft (eindelijk) een lief. een maatje gaat trouwen en weer vader worden.
er is weer geloof, hoop en liefde. en licht. ik kan niet anders dan me eraan overgeven. vorig jaar was dat niet zonder enig verzet, vechten, ontkennen, opkroppen, zenuwen, angst. nu is het een positief soort aanvaarden, open staan, verwachting in de ruimste zin van het woord.
en da's goed zo.

12:48 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zwanger, verwachting |  Facebook |

07-11-07

pontius

ben weer aan iets begonnen. buurvrouw en ik hebben het plan opgevat om te gaan bewegen. het mocht niks te moeilijk zijn, het moest 's avonds, liefst een maandag, en geen te mooie vrouwen. en ze had het gevonden: Pilates. Pilates klonk als iets waar Madonna en Gwyenth Paltrow ook mee bezig waren, en die zien er dik ok uit, dus goed, we gingen ervoor. maandagmiddag kregen we bevestiging dat we die avond verwacht werden, dus spraken we af om 20u15 om samen te vertrekken.

maandag was uiteraard ook de eerste dag na twee weken meer vakantie dan werk, dus er was een en ander blijven liggen. overtime dus. gelukkig liet liefje weten dat hij op tijd kon vertrekken, en zou koken. ik stond perplex, maar was er blij om.

om 19u kwam ik thuis aan, en trof hem aan in de keuken. er stond nog niks te borrelen of te pruttelen, dus vroeg ik wat hij ging maken... "een ovenschotel met kip, en pasta, en..." ik voelde de bui hangen. "en hoe lang denk je dat dat in de oven moet staan?" "hm... zo'n 45 minuten" *ween* hij had gelijk toen hij zei dat me dat nog 30 minuten zou geven om te eten. in de praktijk waren het er 15, en ik meende dat iedereen toch wist dat sporten met een volle maag vragen is om problemen. liefje sport niet, dus misschien was het teveel verwacht...

anyways, toen we daar aankwamen was ik daar echt de spruit van de hoop, en werd ik eraf geturnd door enkele dames van 55+. de volle maag protesteerde meer dan eens... gisteren kroop de spierpijn in mijn lijf, vandaag doet hoesten en lachen pijn. en vanavond moet ik terug... au.

14:43 Gepost door Miss Puttie in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pilates |  Facebook |

05-11-07

dag bompi

t' is niet omdat het één november is dat ik hier sta he. of misschien ook wel. net zoals ik er vroeger op zondagen en feestdagen ook was. niet omdat het dan een speciale dag was, maar omdat iedereen er dan is, of eens langs komt. vandaag is ook iedereen geweest, maar niet nu. ik ben een beetje later gekomen, ik wilde het mezelf en de anderen niet nog moeilijker maken.

het is een mooie, simpele steen. niet teveel frul, dat had ge niet goed gevonden. dat bloemstukje heeft ons mama zelf gemaakt, met bloemen en takjes uit den hof, en sierfruit van de buren. en ik heb hier een bougieke mee, van aan de ingang. ik had niet veel tijd, maar ik heb het wel met boegiekes, dat weet ge. Weet ge nog, die hele dikke, die ik heb gebrand toen ge in de kliniek lag, twee jaar geleden? ik zal het aansteken.

we missen u allemaal heel hard. ons mama heeft het nog heel moeilijk, en ons bomma zegt niet veel. dat heeft ze nooit gedaan, maar 't is precies nog geminderd. we proberen allemaal wat meer bijeen te komen. van de week was de verwarming kapot, dat was een goei excuus om ze wat meer te gaan halen. dat bougieke is uit. dju, wacht, mag ik even mijn handtas op uwe steen zetten? sorry... voila.

ben gisteren nog in de kliniek geweest, waar gij lag op het laatst, maar dan de verdieping daaronder, op de materniteit. het deed vies. ik liep daar met een kadooke voor een kindje, en dan verwachten de mensen dat ge lacht, maar dat lukte niet zo goed. gij zijt dat bougieke aan het uitblazen of wa? enfin zeg, allez, ik zal het wat uit de wind zetten deze keer.

seffens naar uw ouders. 't zal raar doen. de bomma is de enige die nu overblijft en die iedereen nog weet liggen. en morgen een mis. ik wilde dat ik een andere foto had dan dat bidprentje. 't zit wel allemaal in het koppeke, maar toch. ik weet al niet meer hoe ge eruit zag die laatste maandan, maar dat is misschien ook maar beter. Lap. Stop er eens mee, zeg, plaagstok. allez, ik zal het terug aansteken, en nog efkes wachten.

en ik kom volgende week nog wel eens terug. nee, ik weet dat het niet moet, maar ik voel me daar beter bij. en ik had al meer willen kunnen vertellen, maar het wil niet lukken. als het volgend jaar nog niet zo ver is, gaan we naar een specialist. maar ik laat het direct weten dan. 't blijft branden nu, precies. hopelijk waait het niet te hard meer. de kleuren hier zijn wel schoon. nu hopen dat er gauw weer gras groeit hier, want het is geen zicht met die modder. allez. ik ben weg dan. dag he. slu.

17:16 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: allerheiligen |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende