10-07-07

Melancholy is a chronic disease (part II)

mijn vorige postje is een tekst waar ik al jarenlang naar teruggrijp als ik er even het nut niet meer van inzie. als ik me niet vergis wordt het gebruikt als inleiding op de celestijnse belofte, een samenraapsel van filosofische en religieuze ideeën uit verschillende culturen.

er gaat een kracht van uit, die me aanzet tot (over)leven. het doet me telkens weer beseffen dat er nog melancholie, verdriet, hopeloosheid in de wereld leeft die zelden aan de oppervlakte komt. sommigen verbijten het omdat het hen geleerd is om sterk te zijn. sommigen schreeuwen het uit omdat ze het niet meer binnen kunnen houden, wat niet altijd positief onthaald wordt. sommigen geven het een plaats, kunnen het aan. sommigen verdwijnen.

het doet pijn, het vreet, het ettert, het geneest, het blijft een litteken. we never leave the past behind, we just accumulate. (JJ)

maar durven we nog, na al wat we gezien hebben, beleefd hebben. durven we het nog aan: het leven, de naiveteit, dromen, passie? hoe hoog en hoe definitief zijn de muren die we rond onszelf opbouwen? beschermen de muren ons tegen leed, of sluiten we onszelf op? geven we onszelf nog een kans? stelt het leven ons teleur, of benutten we er niet elke dag van, en geven we de schuld aan het lot, het toeval, een god? het leven is een uitnodiging: nemen we ze aan, gaan we naar het feestje, of zullen we wel van anderen horen wat er valt te zien?

ik ga als mezelf, met mijn tekortkomingen, mijn beperkingen, onverdoezeld, onopgemaakt, oprecht, nieuwsgierig, ogen en oren en handen open: het leven ligt voor het grijpen. ik wil zien wat me toe komt.

of zoals ik het onlangs nog zei: wie komt er mee buiten spelen?

 

10:08 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: leven, depressie, toekomst |  Facebook |

The invitation

 

It doesn't interest me what you do for a living.
I want to know what you ache for,
and if you dare to dream of meeting your heart's longing.

It doesn't interest me how old you are.
I want to know if you will risk looking
like a fool for love, for your dreams,
for the adventure of being alive.

It doesn't interest me what planets
are squaring your moon.
I want to know if you have touched
the center of your own sorrow,
if you have been opened by life's
betrayals or have become shriveled
and closed from fear of further pain!

I want to know if you can sit with pain,
mine or your own, without moving to hide it
or fade it or fix it.

I want to know if you can be with joy,
mine or your own, if you can dance
with wilderness and let the ecstasy fill you
to the tips of your fingers and toes
without cautioning us to be careful,
be realistic, or to remember the limitations of being human.

It doesn't interest me if the story
you're telling me is true,
I want to know if you can disappoint another
to be true to yourself; if you can
bear the accusation of betrayal and
not betray your own soul.

I want to know if you can be faithful and therefore
be trustworthy. I want to know if you can see beauty
even when it is not pretty every day,
and if you can source your life from God's presence.

I want to know if you can live with failure,
yours and mine, and still stand on the edge
of a lake and shout to the silver of the full moon, "Yes!"

It doesn't interest me to know where you live
or how much money you have.
I want to know if you can get up after the night
of grief and despair, weary and bruised to the bone,
and do what needs to be done for the children.

It doesn't interest me who you are,
how you came to be here.
I want to know if you will stand in the center
of the fire with me and not shrink back.

It doesn't interest me where or what
or with whom you have studied.
I want to know what sustains you
from the inside when all else falls away.

I want to know if you can be alone with yourself,
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.

By Oriah Mountain Dreamer

09:41 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-07-07

leid ons niet in bekoring

morgen bellen en zeggen dat ik ziek ben. niet komen werken. geen afspraak met de man die naar eigen zeggen geen probleem heeft op zijn afdeling, maar die me daar morgen uitgebreid over wil spreken omdat ik vond van wel, en zijn baas, en de baas van zijn baas ook. ik heb er geen zin in. het is een bodemloze put, elke stap voorwaarts betekenen er twee terug. en toch vraagt men telkens opnieuw mijn commitment om hem te helpen een succes te maken van zijn project.

ik heb vandaag drie stappen voorwaarts gezet. niet slecht. verder beetje doelloos gesu(r)ft op het net, blogjes gelezen, beetje meningen achtergelaten. veel goesting om met een paar van die mensen een pint te gaan pakken en door te bomen over whatever, zoals in mijn studententijd, toen we alles nog in vraag konden stellen, er geen consequenties waren, we elkaar konden prijzen om elkaars intelligentie, respect konden opbrengen voor andere meningen, en werken nog veraf leek.

maar plichtsbewust zal de radiowekker me morgen Klara-gewijs vertellen dat er een nieuwe dag is, dat er gewerkt moet worden, dat aan alle slechte dingen een einde komt, dat ik er gewoon even door moet, en dat het bijna vakantie is, en dan... en ik zal het doen.

maar nu. nee. nu even niet meer. morrege.

18:04 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: werk, rotdag, sleur, problemen, ruzie, pinten pakken, cafe |  Facebook |

02-07-07

nog elf keer slapen

nog even aftellen... volgende week vrijdag eindelijk vakantie! weliswaar zonder lief, maar wel met mum, dad, bro & sweetie, gran & uncle twee weken op een berg in la douce france gaan zitten en even terugkeren naar de essentie. weg van de ondankbare job (soms), de collega's, de werkstress, de drukte van de stad. stilte, natuur, familie, me-time.

meestal heb ik nadien het gevoel dat ik alles weer in de juiste perspectieven kan zien. meestal blijft daar na een half uurtje weinig van over. want na twee weken weg, terugkeren naar een job waarbij je 200 mensen moet soigneren, en een stapel openstaande vacatures... ik denk er liever nog even niet aan. doorbijten, alles proper achterlaten, grote stoffer en blik klaar zetten voor de dag dat ik terugkom, en dit jaar zal ik me er eens niet aan laten vangen.

op de agenda: wilde bosbessen gaan plukken, watervalletjes zoeken, wandelen, lezen, slapen, suffen, en spelen met mijn digitale kameraadje. (hebt u hem?) maar u nog eerst even werken...

17:14 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vakantie, stress |  Facebook |