16-09-08

ik verhuis...

naar http://cat-a-flammes.skynetblogs.be/

tot...?

 

15:23 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-08

en toen werd het stil

 

Ik had nooit gedacht dat dit zo’n impact zou hebben. Ik had nooit gedacht dat ook ik één van die vrouwen zou zijn wiens wereld gedurende maanden in hoofdzaak alleen rond de eigen navel kon draaien.  En toch.

 

Van de ene echo naar de andere. Het goede nieuws in stapjes aan de buitenwereld mogen brengen. Opvang zoeken, peter en meter vragen, doopsuiker kiezen, de kinderkamer in orde brengen. Een eigen website voor de baby, zodat alle babypraat toch een beetje verzameld zou worden zonder daar teveel vreemden mee te vervelen. Want het blijft een paradox: zo normaal, maar eens je zelf in die mallemolen zit, een wonder. Cliché na cliché stapelt zich op, en ik voel mezelf tegenwoordig een cliché. Ingehaald door de realiteit en in het hokje van een sterotype zwangere vrouw gestopt. Pas op, ik hoor er waarschijnlijk thuis, maar heb me altijd al verzet tegen hokjes.

 

Het is eigenlijk echt een superzwangerschap geweest, zonder veel lastigheidjes. Wel hormonen, vermoeidheid, vergeetachtigheid: textbook allemaal. En vastberaden om dapper te zijn in alles, opgewekt en blij, goeie vibes uitzenden naar de baby, dat vond ik heel belangrijk. En dat is in grote lijnen ook gelukt.

 

De laatste maand is wat moeilijker geweest: door omstandigheden is mijn zwangerschapsrust veel vroeger begonnen. Daar waar ik me had voorgenomen om tot het einde actief te blijven, ben ik nu al weken aan huis gekluisterd, en mag ik zo goed als geen fysieke inspanningen doen. Revalidatie, dat is nu belangrijk. Genezen, klaar zijn voor De Grote Dag Dat Alles Anders Wordt.

 

Het hoofd neemt het over. Er is teveel tijd om na te denken. Bovenop de hormonen, komen er stemmetjes boven, met gemene vragen en bedenkingen. Mijn ventje heeft zijn handen vol met bevestiging geven dat alles goed komt, dat we dat goed gaan doen, dat we tijd zullen blijven maken voor elkaar. Bovenop het huishouden en al de rest.

 

Hij is mijn grootste klankbord, samen met mijn moeder. Andere kandidaten genoeg, maar ik ben nu eenmaal nooit iemand geweest die gemakkelijk naaste familie en vrienden toelaat in haar diepste zieleroerselen. Nee, nog liever het Internet op dan. Mijn oude vertrouwde toetsenbord gebruiken om mijn wereld te toetsen aan die van anderen.

 

Waar dit heen gaat, weet ik niet. Ik hoop hiermee een plaatsje te kunnen reserveren voor mezelf, waar ik kan klagen op slechte dagen, en vrolijk zijn op de andere. Cynisch om te relativeren, weg als het me teveel is. Niet op een van de oude blogs, want ik heb nog maar eens het gevoel dat dit een nieuw hoofdstuk wordt. Ik kan mezelf na 32 jaar niet meer wijsmaken dat de wereld van anderen niet de mijne is, dat er voor mij andere wetten zouden gelden dan die van de natuur en mijn instincten.

 

Sterker nog. Ik geef me er al te graag aan over nu. Ik kijk ernaar uit. Niets lijkt me zo gemakkelijk, niet stelt me meer gerust dan de woorden die iedereen voor me klaar heeft:

 

Je gaat dat zien, je gaat dat goed doen, je bent er voor gemaakt, het zal vanzelf gaan. Maak je geen zorgen, als de nood het hoogst is, neemt de natuur het over.

Je zal wel voelen wat je moet doen.

Je zal wel weten wat belangrijk is.

 

Iets nieuws. Ik neem alleen mezelf mee. Diep inademen…

09:19 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: zwanger |  Facebook |