07-09-07

torn

weer een begrafenis vandaag. woorden schieten te kort, wanneer je dierbaarste bezit herinnering wordt. eigenlijk moesten ze over twee weken getrouwd zijn, en de rest van hun lang leven gelukkig geweest zijn. zijn hart besliste daar anders over, veel te jong. maakt u zelf even een metafoor over de bloem, bloeien ondanks de verkniptheid, hoop, en dat het allemaal wel goed komt? laat de idee maar eens sterker zijn dan woorden, en de stilte daardoor als een standbeeld, om even bij stil te staan. leven en verder gaan is voor straks.

17:29 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dood, begrafenis |  Facebook |

22-06-07

you bring light

soms steek ik een kaarsje aan, voor iets of voor iemand, voor een gedachte die ik even vast wil houden of iets waar ik bij stil wil blijven staan, om iets te bekomen van... van wie of van wat is me niet duidelijk. ik geloof niet in een god, wel in zoiets als een willekeurige kracht die alles bij elkaar houdt. toch brand ik kaarsjes, en spreek ik daar een wens, een verlangen of een hoop bij uit. ik hoop dat mijn broer een goed examen aflegt. ik wil even aan mijn grootvader denken en stilstaan bij het licht dat hij ook nu nog geeft aan mijn leven. ik wil blij zijn voor de goede dingen van de dag, en dat vieren met een vrolijk vlammetje.

mijn grootmoeder zei me dat het een vorm van geloven is, en dat het er niet toe doet welke naam je het geeft. ze doet hetzelfde, altijd voor een ander, nooit voor zichzelf. we voelen alletwee aan dat dat niet hoort, om de een of andere reden. we halen er ook alletwee iets postiefs uit, een kracht, moed om verder te gaan, een glimlach, herinneringen. rust. bezinning.

zij staat met haar twee voeten rotsvast in haar geloof. ze weet dat mijn grootvader ergens is waar hij het beter heeft dan hier, ook al had ze hem liever niet moeten laten gaan. twee jaar geleden bad ze nog voor een spoedig herstel na zijn operatie. ze voelde aan dat dat nog niet het einde was. ook ik heb toen met die intentie kaarsjes gebrand. van die grote schotels voor in de tuin, met een wiek van twee centimeter dik, weliswaar, maar voor zijn beterschap. een dikke maand geleden was het een andere wens: dat hij niet lang zou hoeven te lijden. en we hebben gekregen waarom we gevraagd hebben.

over de grenzen van de kerk heen, op een avond begin mei, zaten we daar met twee aan tafel, verdrietig, maar berustend, te wachten op het onvermijdelijke telefoontje. ik heb me zelden zo met haar verbonden gevoeld.

11:37 Gepost door Miss Puttie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dood, geloof, bezinning, kaars |  Facebook |